الهه مهـــــــــــــــــــر

 
تنهایی
نویسنده : الهه’ مهــــــــــــر - ساعت ۱:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٥/٥
 

 

در لحظه های تزلزل و تنهایی

وقتی بیایی

دست من از وسعت بر می خیزد

ونگاهم

                  بی اندکی قناعت

                                                   زمین را می گیرد...

 

آه خدایا

وقتی بیایی چگونه در مقابل تو ای وای

برای کدام معصیت به بار نشسته

                افسوسمند سجده کنم

 

دریغا

از تو به جز نامی

هیچ نمی دانم

از این پنجره که

پیش روی من نشانده ای

یک شب به خانه ی من بیا

 

                                 خدا!

دل سرما زده ام را

در قطیفه ای از نور بپوشان...

دیشب یک سبد

پر سیاوشان از باغ تو چیدم

وبرای این دل مسموم جوشاندم

                                   تا بیایی

اینجا روح مجروحم تنهاست

تنها تر از تنهایی بی پناهی

اینجا نه اینکه تو نیستی

اینجا من کورم

یک شب به خانه ی من بیا

برای تو

طاق نصرتی از بهار می بندم

با آویختن فانوس های روشن

                                   آسمانی می کنم

وبرایت

فرشی می بافم از گل یاس

ودل مغرورم را می شکنم

با تیشه ای که تو به من خواهی داد

یک شب

از این دریچه بیا

تنم را

در چشمه ی نور می شویم

برهنه تر از آب

از پله ها بالا می آیم

آنگاه در برابر تو خواهم مرد...

کی می آیی؟

امشب هوای چشم من بارانی است

دلم را می خواهم

در هوای بارانی

پیش تو جا بگذارم

زیر همان درخت

که پیغمبرانت شنیدند

روی بافه ای از شبنم و اشک

ای نور-نور

چگونه می توان روبه روی تو ایستاد

بی آنکه سایه ای

سنگینمان کند

بیا و مرا

با عشقی ابدی هم آشیان کن...

 

  زنده یاد    سلمان هراتی